Baby

Zwanger? Tja, wanneer vertel je het…

Gepland, gewenst of een complete verrassing. Eén dag overtijd of al een paar weken ongemerkt met z’n tweeën. Op het moment dat de zwangerschapstest positief kleurt, veranderd de wereld voor altijd. Of je het nu als positief of iets minder positief ervaart, je adrenaline gehalte is waarschijnlijk nog nooit zo hoog geweest. Mits je een olympisch topsporter bent dan.

Over het algemeen is er in elk geval één persoon die je direct in mag lichten. Je partner. Met voorbedachte rade of recht voor z’n raap, maakt niet uit. Maak er vooral een feestje van. Want dan. Er zijn vast wel mensen die meteen familie of vrienden inlichten, misschien zelfs de buren of collega’s. Maar algemeen genomen is ergens onzichtbaar vast gelegd dat je je stil houdt tot je de grens van 12/13 weken zwangerschap hebt bereikt. Uit medisch oogpunt is dit heel begrijpelijk. Tegen die tijd is de kans op een miskraam sterk afgenomen en is er soms al iets meer duidelijkheid over de gezondheid van het leventje in je buik. Maar laten we het even bekijken vanuit een normaal, niet-medisch, menselijk oogpunt. Het is hartstikke moeilijk om dit nieuws niet van de daken te schreeuwen.

 
Bij de meeste vrouwen, voor de een al na een dag, voor de ander na een paar weken, begint de ellende. In de vorm van misselijkheid. Ik ken er maar weinig die hier geen last van hadden in het begin. Velen hebben het ’s ochtends, sommigen ’s avonds en een enkeling heeft er de hele dag last van. Probeer dan maar eens weken lang vol te houden dat je last hebt van een buikgriepje. Tegenover vrienden en familie, maar vooral tegenover mensen die je elke dag ziet, zoals bijvoorbeeld je collega’s. Ik had er zelf ‘gelukkig’ vooral ’s avonds last van. Gelukkig want zo had niet zo snel iemand iets door als ik gewoon thuis at. Voor zover ik kon eten. Telkens een diner nuttigen ter grootte van een muizenhapje is best een drastisch dieet. Dat niemand daar nog een hype van gemaakt heeft. Werkt als een tierelier. Was bij mij alleen niet echt nodig.

 
Dat brengt mij bij het tweede punt, alcohol. Alleen als je nog nooit een druppel alcohol hebt genuttigd, hoef je op dit punt geen problemen te verwachten. Ik drink wel alcohol maar nooit veel. Ben in m’n leven nog nooit stomdronken geweest, en heb ook niet die intentie. Maar een wijntje, Hugo of cocktail op z’n tijd vind ik best lekker. Nu zal het niet direct opvallen als ik bij mijn eten gewoon een frisje bestel, bij familie, vrienden of in een restaurant. Maar als je zwanger bent krijgt het wel een bepaalde lading. Want je màg niet drinken. Ik was er dan ook heilig van overtuigd dat iedereen meteen onraad zou ruiken als ik ergens een alcoholische versnapering zou afwijzen. Natuurlijk was dat niet het geval, ik was naast mijn partner namelijk de enige die wist wáárom ik dat wijntje moest afslaan. Maar goed, ik kan me voorstellen dat je wel met een goed excuus op de proppen moet komen als je standaard de vrijdagmiddag afsluit met een borreltje. Of één keer in de maand een eetclubje hebt waarbij standaard een wijntje wordt gedronken. ‘Gelukkig’ bestaan er tegenwoordig heel veel wijnen en cocktails zonder alcohol. De echte die-hard zou tijdens een feestje natuurlijk haar wijnglas kunnen voorzien van frisdrank, gelijkend aan wijn. Moet je alleen oppassen dat niemand jou glas leent voor een slokje. Dan heb je de poppen alsnog aan het dansen.

 
Misschien wel het meest cruciale punt, je buik. Die zet uit! Je wordt dik, and you’re gonna love it. Het wordt alleen een beetje ongemakkelijk als dit al in no-time gebeurd. Nu valt het bij een eerste zwangerschap in het begin meestal nog wel mee. Als ik wilde had ik met een wijde trui de boel gemakkelijk kunnen verbloemen tot ik ruim op de helft was. Maar het komt bij veel vrouwen voor dat de buik in het begin snel uitzet, omdat ook je darmen mee gaan doen aan de zwangerschap en opzetten. Nou kun je hier nogmaals het excuus buikgriep gebruiken, maar als je ook al die groene kring om je neus hebt van de misselijkheid begint tegen deze tijd menig vrouwelijk familielid of collega wel iets te vermoeden. Poederdoos dan maar bij de hand houden, een wijde trui aan en zorgen dat je pas thuis hoeft over te geven? Succes gewenst.

 

Afijn, alles bij elkaar, het belangrijkste argument waarom het heel moeilijk is om je mond te houden – vond ik – is dat je op het hysterische af blij bent. Zevende-hemel-blij. Übergelukkig. Er zit leven in je buik! Oké, dat laatste begrijpen misschien alleen vrouwen. Maar het is zo bijzonder, speciaal en zo’n wonder wat zich aan het voltrekken is in je lichaam. Je wil het liefst de hoogste berg beklimmen en het er met een megafoon vanaf schreeuwen. Gelijk heb je. Maar toch doen de meeste ouders in spé dat niet, en gelijk hebben ook zij. Je houdt je mond tot je een hartslag hebt gehoord naast die van jezelf, de groene waas van misselijkheid weer van je gezicht is en je buik ook niet meer in de wijde trui past. Maar moeilijk dat het is. Pfff.

Liefs Ymke

Ymke Hoekstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge