Baby

Sweetest taboo

 

Er zijn in de wereld nog een hoop taboes. Zo loopt die ene paardenfanaat er niet mee te koop dat hij zich ieder weekend verkleed als paard en zelfs op maat gemaakte hoeven heeft. En vertelt je leuke mannelijke collega op maandagochtend niet dat hij eindelijk klaar is met zijn nieuwe haak-project: een regenboog eenhoorn. Dé hit bij de dames van het buurthuis!

Nee, er zijn in de wereld nog een hoop taboes! Maar dat er rondom het (eerste keer) moederschap zoveel gefluister en taboes zijn, dat is nieuw voor mij.

Want inderdaad, sinds 5 mei j.l. mag ik mij mama noemen. Van een wolk van een zoon (zo zeggen ‘we’ dat toch?!)  Jax Otis. Een gezond, vrolijk kereltje, die onze hele wereld op zijn kop heeft gezet!

 

Want laten we beginnen bij het begin, de zwangerschap! Voor mij een ontzettend speciale periode. Ik genoot van mijn groeiende buik (en benen, heupen, armen, kin en volgens mij zelfs m’n vingers…), had met vlagen bakken energie, sportte nog lekker door en voelde me fantastisch. Maar dat is lang niet voor iedereen zo! Want misschien had ik geen last van misselijkheid, er zijn er die maanden alleen op water en droog brood leven. Nou gaan je hormonen al alle kanten op, kan je ook al geen broodje kroket binnen houden! Om te janken!

Maar dat staat nergens, daar hebben we het niet over als de buurvrouw je weer eens vertelt hoe gewéldig zij het vond om zwanger te zijn. En ook op instagram vind je amper moeders (to be) die de waarheid op een niet zo mooi plaatje zetten!

Want o wee als jij die ene zwangere bent die eindelijk eens eerlijk toegeeft dat het niet altijd alleen maar genieten is! Deden we dat maar wat vaker, de waarheid op tafel gooien. Zou dat voor iedereen niet veel makkelijker zijn!

Nou zijn wij Nederlanders een ‘nuchter’ volk, maar ik haal even de Amerikaanse Whitney Port aan (jawel, de dame uit mijn jeugd verslaving ‘the Hills’). Whitney is onlangs bevallen van een zoontje maar hield haar volgers ook gedurende haar zwangerschap op de hoogte van al haar ‘struggles’, in de geweldig getitelde serie: ‘I love my baby, but I hate my pregnancy’. Want het maakt je geen slechte moeder als jij niet 9 maanden lang op en top geniet. Maar ja, breng dat maar eens aan de man!

 

En na die (helse) 9 maanden volgt het echte werk. Je kleine spruit is er, je bent voor het eerst moeder.  Na een (pittige) bevalling of (heftige) keizersnede, word jij geacht ‘instant mom’ te zijn. Nou zit je lichaam gelukkig vol hormonen die er wel voor zorgen dat jij je als een moedereend ontfermt over JOUW baby. Dat verzorgen en houden van zit wel goed! Maar hoeveel artikelen jij ook hebt gelezen, hoeveel uur jij ook op het internet hebt doorgebracht en hoeveel hydrofielen jij ook hebt liggen (je hebt er nóóit genoeg!), niets bereidt jou voor op de eerste keer mama zijn! Die eerste dagen thuis, de kraamweek… kunnen we die misschien overslaan?

Je lijf vol hormonen en een nieuw mensje om voor te zorgen. Daarnaast moet je ook nog voor jezelf zorgen en dan eventueel nog visite ontvangen (wat wij gelukkig niet deden!) En dan maar altijd blijven lachen?! Terwijl je soms geen idee hebt wat dat minimensje nu weer wil. Waarom huilt hij nu weer? Heeft hij het wel warm? Heeft hij het koud? Vindt hij mij wel lief? (ja serieus, dat heb ik wel eens gedacht!) Tel daar de gebroken nachten en kraamtranen bij op en het cirkeltje is wat mij betreft rond! Oh en die kraamtranen op dag 3? Zeg maar liever dag 2 t/m 7, met een rijkelijke uitloop tot week 19… Ik heb ze rijkelijk laten vloeien wanneer die kleine man eindelijk op bed lag en ik uitgeput maar voorzichtig op de bank ‘neerplofte’. Om me daarna weer schuldig te voelen dat ik ze liet vloeien, want zou het niet alleen maar happy happy joy joy moeten zijn?

 

Gelukkig was daar die ene vriendin die mij na een paar dagen vertelde dat de kraamweek ab-so-luut geen pretje is! En dat ik mij daar vooral niet voor hoefde te schamen, zij had het ook! Dat luchtte op! Vanaf dat moment nam ik alle instagram-posts van stijlvolle, stralende nieuwe moeders met een korrel zout. Ik weet niet hoeveel tranen er gevloeid hebben voor die foto, ik weet niet wat er allemaal lekt bij haar en ik weet al helemaal niet hoeveel slaap ze heeft gehad die nacht. Maar één ding is zeker, als ze er wat eerlijker over was had ik de foto geliket!

 

Om af te sluiten .. Ik vind mijn zoontje fantastisch! Ik geniet iedere dag intens van ‘de mooiste baby ter wereld’, maar niet altijd evenveel! Want een baby tijdens zijn sprongetje is echt geen pretje. Zullen we een afspraak maken met elkaar? Zullen we af en toe eens proberen om de echte waarheid meer te delen. Zal ik dan ook doen! En nu hoef je echt niet direct met je tandpasta vlekken, ongeföhnde haar en slobbershirt op Instagram. Maar als iemand vraagt hoe het gaat, maak het dan niet mooier dan het is. Geef maar eens een keer toe dat het retezwaar is! En dat je niet 24 uur per dag het zonnetje in huis bent, soms haalt zo’n kleine spruit in jou het donderwolkje naar boven. So be it! Maakt je geen slechte moeder (spreek ik nu wijs uit naar de rest van de wereld, nu nog altijd naleven!)

 

Liefs Stefanie

Stefanie Wevers

1 thought on “Sweetest taboo

  1. Heel gaaf Stefanie , open en eerlijkheid zal de wereld en de huidige society tekenen! Niet alleen omtrent de zwangerschap wat voor mij persoonlijk als man lastig word om te omschrijven maar ook meerdere dingen in ons huidige leven! Tof dat je er zo voor uit durft te komen! Kijk uit naar de volgende blog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge