Personal

Soms moet je even huilen…

Voor ons was het vorige week een minder leuke week, mijn oma is overleden. Niet heel plotseling, ze was ziek en is 90 jaar geworden. Maar toch blijft dit heel verdrietig en ik was echt dol op haar. Ze was ook m’n getuige bij m’n bruiloft. Wij hadden echt een speciale band, maar nu heeft ze rust en is ze zoals ze zelf dacht weer bij mijn opa.

Dan komt toch een moeilijke beslissing, nemen we de kinderen mee naar de begrafenis? In eerste instantie dacht ik nee, wat hebben ze eraan en ze zien iedereen verdrietig. Dan zien ze ook mensen huilen en aangezien Jay hooggevoelig is dacht ik dat ik hem angstig zou maken. Voor hun was het hun overgrootoma die we “kleine oma” noemden. Ze wisten ook dat ze ziek was en dat ik de afgelopen weken wat vaker naar haar toe ging. Ze waren er ook bij op het moment dat ik werd gebeld en hoorde dat ze echt gestorven was. Toen zagen ze mij ook huilen en ik zei nog; sorry dat jullie mij nu zien huilen. En ze kwamen me knuffelen en zeiden dat het niet erg was en dat ik best mocht huilen.

Na lang denken en ook gesproken te hebben met andere mensen hadden we toch besloten ze mee te nemen. En daar ben ik nu achteraf heel blij om!

Ze hadden er nog helemaal geen voorstelling van hoe zoiets zou gaan. Jackie had al wel op school geleerd dat je dan een roos neer mag leggen en Jay dacht dus inderdaad dat het een beetje eng was. Thuis had ik ze al een beetje voorbereid hoe de dag zou gaan. Uitgelegd wat een rouwstoet is, dat er muziek wordt gedraaid etc. En de rest liet ik een beetje op ze af komen. Ze kregen een boekje van de uitvaartverzorger waar ook alles duidelijk in kindertaal werd uitgelegd met plaatjes en dat was ook heel handig en fijn. Ze mochten kaarsjes aansteken bij de foto, mochten inderdaad roosjes neerleggen met een hartje met hun naam en rozenblaadjes strooien. Zo voelden ze zich er ook echt bij betrokken. En als ik verdrietig was, of iemand anders dan kwamen ze even knuffelen.

Ze zijn nu 9 en 6 en achteraf vonden ze het erg fijn om erbij te zijn, want helaas hoort dit bij het leven. Ze weten dat ze verdriet mogen hebben en dat je iemand mag missen en “kleine oma” was 90 en heeft een heel mooi leven gehad en het zal altijd een groot gemis blijven in onze familie maar de herinneringen die koesteren we en blijven voor altijd bestaan.

Lieve oma voor altijd in ons hart❤️

Liefs Kelly

Ik kan het dus aanraden om de kinderen wel mee te nemen, ze voelen zich erbij betrokken en leren dat dit bij het leven hoort en ze hun gevoelens kunnen uiten en vragen mogen stellen. Ben benieuwd naar jullie reacties, denken jullie hetzelfde? Laat het me weten in de comments!

2 thoughts on “Soms moet je even huilen…

  1. Hey Kelly,

    Allereerst gecondoleerd…. erg verdrietig. Julie is nu 6 en zou ik idd zeker meenemen, james met zijn 3 jaar heb ik nu niet echt een idee bij. Fijn dat jouw kids ook afscheid hebben kunnen nemen nu. Liefs!

    1. Dank je wel Mathilde! Was zeker fijn om ze bij me te hebben en nu hebben ze er ook een beeld bij!Je moet het ook
      per persoon bekijken denk ik, maar het blijft moeilijk. Liefs Kelly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge