Personal

Mijn miskraam

Een miskraam. Is het een taboe of niet? De meeste mensen vinden dat je niet of maar kort mag treuren om een miskraam, zeker als je nog maar  zo “kort” zwanger was.

Zelf heb ik het ook meegemaakt. Pas na 2 kinderen. En dan reageert de wereld al helemaal dat je niet mag zeuren, want je hebt er toch al 2? Maar geloof me, dat maakt het niet minder zwaar.

Net iets meer dan een jaar geleden was ik ook zwanger. Bewust gekozen voor nog een derde kindje. We zijn namelijk verhuisd en de wens was er altijd, maar nu nog sterker omdat we echt ruimte en plek hadden en dit een huis was wat daar perfect voor is. Ik schrok wel even toen de zwangerschapstest echt positief kleurde. Ik had twee voetjes op m’n buik getekend met de tekst; you’re gonna be a daddy again en liet m’n buik zien aan Fer. Ook hij schrok heel even, want nu gaat alles zo makkelijk met 2 iets grotere kinderen en je begint toch weer helemaal opnieuw. Maar ook trots, en met de gedachte wij kunnen dat wel, hebben er al 2 en dat komt goed.

We besloten het aan niemand te vertellen tot dat de eerste echo of de 12 weken pas voorbij waren. Ook met de gedachte stel het gaat verkeerd dan zijn de kinderen heel verdrietig en snappen ze niet goed hoe zoiets fout kan gaan. Bij m’n vorige zwangerschappen heb ik het direct aan de hele wereld laten weten en nu wilde ik dat bewust niet. Achteraf misschien een voorgevoel. Ook was het zo bizar dat sommige mensen het al heel vroeg doorhadden, al met 6 weken, ik zag er in m’n gezicht anders uit werd gezegd, ik dronk geen wijn (oke, dat valt op! ;)) en kreeg last van onzuiverheden. Maar ik ontkende natuurlijk. Hoe hou ik dit 3 maanden vol?

Rond de 6/7 weken kreeg ik bloedverlies, niet veel elke dag vrij weinig maar toch. Ik vroeg een vervroegde echo aan en na een weekje wachten kreeg ik die. Eigenlijk is het dan te kort om het goed te beoordelen of het goed of fout zit maar toch wilde ik dat. Samen gingen we en ja hoor, daar was een hartje te zien. Maar wel een traag kloppend hartje, of het was net begonnen met kloppen of het was het begin van het einde. Wat voelde ik me vreselijk in dat echo centrum, ik hoopte niemand tegen te komen omdat we nog niet wisten of het goed zat en je weet hoe zoiets gaat. En het moment na de echo wil ik naar buiten lopen en kom ik iemand tegen. Die natuurlijk snapt wat je daar doet, je komt niet om je keel amandelen te laten verwijderen daar. Gelukkig heeft ze volgens mij niks verteld, na een korte uitleg van ons.

Na een week van afwachten en onzekerheid mochten we terug komen. Fer zei die avond ervoor nog; wat als het niet goed zit? Kan je dat aan? Waarop ik antwoord; het zit niet fout, zoiets overkomt mij niet. En de bewuste ochtend had ik ’t koud bij het wakker worden en ik heb het altijd warm. Ik deed zelfs de verwarming aan, dat doe ik nooit! Dus dat was heel vreemd. Daar lag ik en ik weet niet waarom maar ik voelde het. Er was inderdaad bijna niks meer te zien. Mijn gevoel werd werkelijkheid en ik keek naar dat zwarte scherm. Ik zei kijk nog ’s goed, maar je moest echt meer zien dan de week ervoor. De echoscopiste zei heel lief bij het afscheid; tot ziens, ik zie jullie echt weer terug en wreef lief over m’n arm. Ik dacht echt, je hoeft niet zo lief te doen, ik kan dit wel aan.

Die zelfde dag had ik normaal m’n intake gesprek gehad bij de verloskundige en die zei kom toch maar, kunnen we even praten ook over hoe nu verder. En zo moeilijk als je daar dan ook een vage bekende tegenkomt die je dan feliciteert. Verlegen lachten we terug. Gelukkig waren we gelijk aan de beurt en nam de verloskundige daar echt de tijd en vertelde ze me de 3 keuzes: zelf afwachten en laten komen, naar het ziekenhuis voor een curretage of pillen om het op te wekken dat het binnen 24/48 uur eruit zou komen. Ik koos voor het laatste. Ik dacht over 3 dagen moet ik weer werken dan kan dat allemaal precies. Ik dacht er zit iets in mijn lijf wat niet meer leeft en het moet er zo snel mogelijk uit. Ik hield me nog steeds erg goed, want er wordt dan gevraagd hoe je je voelt en ik dacht ik doe dit wel even. Ik loop de spreekkamer uit bij de verloskundige en daar zit mijn buurvrouw, hoogzwanger en kijkt me heel verbaasd en blij aan. Zij wist van onze kinderwens en begon te juichen. Je komt daar natuurlijk meestal met blij nieuws. En op dat moment brak ik. Ik viel huilend in haar armen en zei dat het niet goed zat.

Diezelfde dag kon ik nog terecht in het ziekenhuis. Je komt dan op de afdeling gynaecologie met allemaal zwangere vrouwen om je heen en folders over zwanger worden etc. Ik was daar alleen en voelde me vreselijk. Ik was daar ook snel aan de beurt en werd ook heel snel geholpen. Ze wist dat ik de pillen wilde en vertelde me heel snel hoe ik het moest gebruiken en dat ik dus 9 weken was geweest, dat stond in het dossier van het echocentrum. En ik kon weer gaan. Ik voelde me echt een nummertje. Niks van medeleven of een lief gebaar. Stiekem hoopte ik dat ik nog een echo voor de zekerheid zou krijgen, want je hoort wel eens dat de echo ervoor niet klopte. En het was allemaal zo snel gegaan die ochtend dat ik zekerheid wilde maar ik was te beduusd op dat moment om het zelf te vragen.

Thuis kwam ik aan met de pillen en die moet je dus vaginaal inbrengen wat heel raar is om te doen. Ik weet het niet meer zeker, maar ik dacht eerst 4 en als er weinig gebeurd na een aantal uur weer 4. Ik had op internet wat info opgezocht en las de ergste horrorverhalen. Dat je hele erge krampen zou krijgen en heel veel bloed zou verliezen. Ik heb toen allemaal handdoeken in bed gelegd en ben gaan wachten. Verdrietig. Er gebeurde helemaal niks. Geen pijn, niet veel bloed, helemaal niks. Ik deed na de aantal uur dat het weer mocht een tweede poging en weer niks. En toen kwam het moment dat ik even gek werd. Ik kreeg allemaal waanideeën in m’n hoofd dat het helemaal niet hoefde dat het hartje niet meer klopte en dat ik toch nog een echo had gewild want het was zo snel gegaan en er was zo snel gekeken en misschien was ik wel korter zwanger dan ze dachten. Van alles ben ik toen weer gaan googelen en maakte mezelf echt gek met dat idee. Toen dacht ik nou dan heb ik het sowieso zelf vermoord door die pillen. Die zorgen er namelijk voor dat je baarmoedermond open komt te staan en de vrucht uitgedreven wordt.Ik was echt even de weg kwijt. Je bent ook een soort van boos op je lichaam dat het heeft gefaald ofzo, of dat je zelf iets verkeerds hebt gedaan waardoor het gebeurd is. Die nacht viel ik huilend en verdrietig in slaap en heb toen de volgende morgen weer de verloskundige gebeld en al mijn gedachtes verteld. Ze begreep me helemaal en snapte dat ik zekerheid wilde en me zo in de war voelde. Ze regelde nogmaals een echo in het ziekenhuis en de arts die ik kreeg, stelde me echt gerust dat het niet raar was dat ik dit wilde. Zijn vrouw had hetzelfde meegemaakt met hun 3e zwangerschap. En daar was de echo, weer hetzelfde zwarte scherm met nog iets heel kleins te zien. Hij vroeg of ik al veel was verloren ondertussen, wat dus niet het geval was en ik kreeg weer extra pillen mee.

 

Pas na 1,5 week kwam het eruit in de voorjaarsvakantie van de kinderen en ik had me die week ziek gemeld, want ik wilde nergens anders zijn dan thuis want ik wist niet hoe erg het zou zijn met het verliezen, qua bloed en pijn en hoe ik me zou voelen. Al die tijd heb ik geen krampen gehad, echt nooit, helemaal geen pijn en op het moment dat het kwam ook niet eens zo heel veel bloed. Die horrorverhalen hebben mij zo bang gemaakt en dat viel dus gelukkig allemaal wel mee. Het verwerken ervan was echter wel een ander dingetje. Ik dacht ten eerste super naïef, dit overkomt mij niet, dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, want miskramen komen zo vaak voor. En ik dacht ook ik kan dit wel aan. Maar het was toch veel zwaarder dan ik dacht. Had nooit gedacht dat ik zo gek kon worden zeg maar, dat je jezelf daarin dus helemaal niet goed kent. Hoe labiel je dan even bent. Twee weken erna kreeg ik een echo om te kijken of alles goed schoon was en je raad het nooit, die echoscopiste was een moeder van een jongetje uit Jay z’n klas. Als je dacht alles gehad te hebben en dingen geheim te kunnen houden, nou nee hoor. Tuurlijk heeft zij een beroepsgeheim maar je kan dus echt niks doen of je komt bekenden tegen. Ik dacht echt stel dat je een BN-er bent dan voel je je dus zo.

Uiteindelijk is alles goed gekomen en heb ik nog heel even het gevoel gehad, we moeten weer zwanger worden, ik bedoel het was toch al zo dus we moeten verder gaan. Dit gevoel duurde een paar maanden, ook als ik keek naar andere zwangere vrouwen en als ik baby’s zag. Maar ook dit wilde ik niet nog een keer meemaken. Wat vreselijk voor vrouwen die dit meerdere keren hebben meegemaakt. Je bent zo blij, ookal is het nog maar zo kort, je plant toch al verder als je naar de komende maanden kijkt en je voelt ook dat er iets in je lichaam gebeurt en groeit. Pas na 2 maanden hebben we het verteld aan onze familie en alleen 1 vriendin van mij wist het. Die stuurde gelijk een heel lief cadeautje per post, dat ze aan ons dacht. Achteraf gezien hadden we het beter eerder kunnen vertellen, want dan kunnen ze je steunen en snappen ze wat je doormaakt. Dat is dan bij deze ook mijn tip, mochten anderen hetzelfde meemaken.

Wij hebben dit hoofdstuk toch afgesloten, het blijft zo als het nu is. Ik heb er werkelijk waar vrede mee en we hebben het geprobeerd, het mocht niet zo zijn om welke reden dan ook en het is prima zo. We hebben een jongen en een meisje, beide gezond en lief en wij zijn gelukkig zo. Vorig jaar had ik nooit gedacht dat ik me zo kon voelen maar ik heb het echt een plekje gegeven en kan er ook makkelijk over praten. Maar er moet hier in de wereld anders over gedacht worden, je weet niet hoe iemand zich voelt en kan daar dus ook niet over oordelen.

Don’t judge if you haven’t walked my journey…

Liefs Kelly

 

11 thoughts on “Mijn miskraam

    1. Ja en het komt zo vaak voor! Dat kostte inderdaad even wat tijd, maar op een gegeven moment kan je ook ineens tevreden zijn met wat je hebt! Liefs Kelly

  1. Lieve Kelly, wat een mooie en tegelijk verdrietige blog. Nooit gedacht dat jullie zo kort geleden nog een (derde) kinderwens hadden. Fijn om te lezen dat het nu een plekje heeft… ❤️

  2. Zo herkenbaar. Het brengt toch wel weer wat pijn omhoog die ik dacht verwerkt/weggestopt te hebben. Wat heb je het mooi verwoord en met of zonder kinderen de emotionele pijn van een miskraam is net zo erg.

    1. Dank je wel Lian, het blijft ook verdrietig, en hoe klein het ook was, je hebt het toch meegemaakt en het blijft een deel van je. Maar de tijd heelt, echt waar!
      Liefs Kelly

  3. Hey Kelly.
    Uiteraard heb ik mijn mond gehouden toen ik jullie tegen kwam bij echocentrum de Poort.
    Helaas weet ik ook hoe een miskraam voelt en de onbegrip die mensen soms tonen is echt schandalig.
    Fijn dat je wel volop van je gezin kan genieten en dat jullie het een plekje hebben kunnen geven

    Liefs x Loraine

    1. Hi Loraine, ja jij was ‘t! Dank je, ik had daar al een beetje vertrouwen in, dank je. Ja het is goed zo en we hebben het super met z’n vieren, dus genieten daar idd van! Dank je voor je lieve reactie!
      X Kelly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge