Baby

Leed dat de “horde” van elf maanden heet


In het eerste jaar maakt een baby zoveel sprongen door qua ontwikkeling, daar kan hij de rest van z’n leven niet meer aan tippen. Elk nieuw verworven detail is natuurlijk enorm schattig en een enorme mijlpaal. Een mijlpaal die gevierd moet worden, vastgelegd op camera en doorgestuurd naar je complete whatsapp lijst. Vooral als het je eerste kindje is. Lekker van genieten hoor. De tijd gaat zo vlug. Voor je het weet komt het moment dat je baby richting die ene grote mijlpaal gaat, de eerste verjaardag.


Voordat het echter zo ver is, moet nog één horde genomen worden. De 11 maanden sprong. Als je eindelijk dacht te weten hoe sprongen in zijn werk gaan, think again. Als je dacht dat de eerste sprongen meestal een dag of hooguit enkele dagen duurden, laat me je dan uit de droom helpen. De 11 maanden sprong is geen eitje. Volgens mijn bijbel ‘Oei, ik groei’ kan de sprong zo’n vijf weken aanhouden. Ik kreeg een hartverzakking. De ervaring rijker kan ik zeggen dat m’n hart nog op de plaats zit maar dat die vijf weken behoorlijk in de buurt komen.

De 11 maanden sprong, hier komt ‘ie. Er volgen ineens dagen, oftewel weken, waarin reeds verworven vaardigheden ineens afwezig blijken te zijn. All talent has left the building, zul je denken. Even alleen spelen is een no-go. Als ze met hun billen de grond raken breekt de pleuris uit. Laat staan als je het daarna ook nog waagt om weg te lopen. Dan zijn de rapen gaar. Verschonen op iets anders dan het aankleedkussen? Reken maar dat ze niet meer blijven liggen. Verschonen óp het aankleedkussen? Luid protest. Eten? Schrap alles maar weer met stukjes en korstjes. Kon je mini al zo goed zelf in slaap vallen? Zeg maar dag met je handje tegen de rust. Babyfoon kan even een standje zachter. Kon je kleintje al een beetje staan? Nu valt hij bij het minste of geringste weer om. Hallo luchtalarm!

Het klinkt zo allemaal vrij lachwekkend maar die sprongen zijn echt geen peace of cake. Vooral als je er in zit ga je soms sterk aan jezelf twijfelen. Wat doe ik in godsnaam verkeerd? Is er soms iets mis met die brullende mini aan m’n voeten? Ook voor je mini-me is het niet makkelijk. Het wordt omschreven als dat je op een vreemde planeet wakker wordt in zo’n sprong. Zou jij dan alleen gaan spelen? Of alleen gaan slapen? Nee, ik ook niet… Maar, zoals bij alles, ook deze fase gaat weer voorbij. Hij duurt alleen wat langer… maar vrolijk dat ze daarna weer zijn.

Liefs Ymke

Ymke Hoekstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge