Personal

Grote overwinning voor mijn kleine man

 

Afgelopen week hadden wij een grote overwinning, Jay had een bloedneus en is niet flauwgevallen…

Toen Jayden 5 jaar was zat hij ineens onder de blauwe plekken en rode puntjes op zijn huid. Terwijl ik hem afdroogde na het douchen schrok ik me dood! Ik vroeg aan hem of iemand hem pijn deed, of dat er op school iets was gebeurd maar hij zei van niet. Het zat me echt niet lekker, ik weet dat elk kind blauwe plekken heeft, maar dit waren er zoveel dat vond ik vreemd. Ook had hij wat donkere kringen onder z’n ogen en ik moest gelijk aan de ergste dingen denken en kon die nacht ook niet slapen.

De volgende ochtend heb ik gelijk de huisarts gebeld en ik kon die ochtend nog langs komen. De huisarts was het gelukkig met me eens dat dit wel heel veel blauwe plekken waren en ook die rare rode puntjes overal. We werden echt serieus genomen en dezelfde middag konden we nog terecht in het ziekenhuis op de kinderafdeling en werd er grondig naar hem gekeken, gewogen en bloed geprikt. Als het niet goed zou zijn, zouden we dezelfde avond nog terug worden gebeld. En dan zit je toch in spanning. Aan de ene kant fijn dat ze je zo serieus nemen, maar het geeft ook een bang gevoel. Dit waren namelijk de symptomen van leukemie. En toen ging de telefoon, of we de volgende morgen vroeg naar de kinderafdeling wilden komen…

Alle ergste scenario’s gaan door je hoofd. Echt, je denkt de meest verschrikkelijke dingen, wat voel je je dan machteloos. We konden niks, wisten niks alleen dat we moesten komen.

De volgende morgen in het ziekenhuis vertelden ze ons dat Jaydens bloed niet goed was. Hij had een tekort aan bloedplaatjes. Daar heb je verschillende gradaties in en we schrokken wel hoe “erg” het was. Bij een tekort aan bloedplaatjes krijg je stollingsproblemen, een wondje gaat niet dicht, veel blauwe plekken, bloedneuzen. Een tekort aan bloedplaatjes komt dus ook voor bij leukemie, maar gelukkig echt, thank god, was dit niet bij ons de oorzaak. Waarschijnlijk kwam dit door een infectie. En iedereen kan het krijgen als je ziek bent geweest. Nu moesten we alleen heel vaak op controle komen, eerst om de 2 weken, toen om de 3 weken en ga zo maar door, ook mocht hij niet voetballen, stoeien en heel druk doen, want een bloedend wondje zou heel erg kunnen worden. En nu moesten we elke keer bloed prikken. Heel veel buisjes. En dit is dus een trauma geworden voor Jayden. Het is gelukkig goed gekomen met de bloedplaatjes, maar het kreeg wel een vervolg deze vele ziekenhuisbezoeken.

Jayden is al een hooggevoelig kind en heeft door zo vaak bloed te zien en pijn te hebben door de prik een angst ontwikkelt. Een angst voor pijn. En bloed wordt daarmee geassocieerd. Dus verschillende keren zijn wij door school opgebeld dat Jayden flauw was gevallen. En de juffen begrepen maar niet waarom want er was voor zover dat zij wisten helemaal niks gebeurd. Maar toen ik door vroeg kwam ik er achter dat een jongetje een hele grote zwarte bloedblaar had en daar was hij zo van geschrokken dat hij flauw viel. Het zat zelfs zo diep dat bij een plaatje van een prik in een boek hij flauw viel.Dus bij bepaalde programma’s op tv, lette ik al een beetje argwanend op dat je geen bloed of prikken of ziekenhuis verhalen zag. Nu zal ik alle keren dat hij flauw viel niet gaan noemen, maar natuurlijk moesten wij hier iets mee. Want op school, met buiten spelen, biologie of wat dan ook, kom je er wel in aanraking mee. Onder andere hypnose therapie hebben we gedaan en er toch thuis rustig over te praten. Niet dat hij dat echt wilde, maar af en toe als er momenten voor waren.


En nu afgelopen week had Jayden een spontane bloedneus en ik kan je vertellen, altijd als hij flauw valt, raak ik toch lichtelijk in paniek want het is niet fijn je kind zo te zien. Het duurt niet heel lang, maar daarna is hij toch altijd even van de kaart. Dus ik begon heel zenuwachtig keukenrol te pakken en uit mijn nervositeit liet ik de hele rol vallen en hoorde ik de geruststellende woorden; “mam, rustig maar, het gaat goed, ik kan er tegen. Ik ga niet flauw vallen.” Ik keek hem aan en dacht wat zegt hij nou en probeerde gelijk op z’n ademhaling te letten en naar zijn ogen te kijken of hij “bij” bleef. En dat gebeurde terwijl er toch echt veel bloed stroomde. Ik kon rustig (naja, ik deed alsof ik rustig was) alles schoonmaken en hij hield zelf een doekje tegen z’n neus, totdat het stopte. Nou jeetje, wat was ik blij, ik kreeg gewoon een brok in m’n keel en tranen in m’n ogen. Hij viel niet flauw! Wow wat ben ik trots!! Ik heb het hem zo vaak verteld hoe trots ik ben en ook blij voor hem, hij vond het ook niet eng zei hij. Voor het eerst dat hij niet flauw is gevallen sinds een paar jaar! Dus ja, dit was echt een overwinning!

Ook wil ik hiermee zeggen dat je toch vaak als moeder een bepaald onderbuikgevoel of intuitie hebt, die je altijd moet volgen. Ik voelde gewoon dat er iets niet klopte met die blauwe plekken, en gelukkig dat scheelt ook, we werden serieus genomen. Het is erg moeilijk als je kind een bepaalde angst heeft ergens voor, is het herkenbaar? En wat hebben jullie eraan gedaan?

Liefs Kelly

 

1 thought on “Grote overwinning voor mijn kleine man

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge