Baby, Kids

En dan heb je ineens een dreumes…

Sinds een dag of twee heeft mijn dreumes van veertien maanden uitgevonden dat ze op de bank kan klimmen. Zo uit het niets ging eerst een knietje omhoog. Met een beetje duw- en trekwerk kwam daar het andere been bij en zie daar, ze was op de bank. De hele exercitie moet links en rechts nog wat bijgeschaafd, maar over het algemeen slagen zeven van de tien missies.

Als mama ben je dan zonder meer trots. Zomaar uit zichzelf kwam ze erop om haar knietje omhoog te doen en met vereende krachten kwam het tot zitten op de bank. Als een echt mensje. Er werd natuurlijk gelijk een foto gemaakt en rondgestuurd. “Zelf op de bank geklommen”. Ze had het toch echt zelf uitgevonden, ik til over het algemeen geen been omhoog of gebruik buiten proportionele spierkracht in m’n armen om op de bank te gaan zitten. De knapperd.

 

Op dag twee ging de oefening al een stuk beter. Bank op, bank af. Bank op, bank af. Best een leuk spelletje eigenlijk. Ik besloot haar wel meteen aan te leren dat staan op de bank nu geen optie meer was. Verder liet ik haar een beetje begaan, oefening baart kunst, dat weet ik als fysio als geen ander.

Tot ik even later met haar in de tuin was. Julia keuvelde een beetje rond, lopen doet ze nog niet behalve aan de hand dus haar snelheid is nog steeds redelijk gelimiteerd. Dacht ik. Ik weet zeker dat ik hoogstens een paar seconden afgeleid was door onze moestuin, toen ik omkeek naar waar Julia was. Ze stond, bij een stoel, dacht ik. Ze stond inderdaad. Alleen óp de stoel, via het keukenraam naar binnen te gluren. Aan de ene kant zakte m’n hart tussen m’n nieren, aan de andere kant was ik trots. Uiteraard zat ik binnen twee tellen bij haar op de stoel en nam haar voorzichtig op schoot. “Zullen we dat klimmen nog maar heel even uitstellen schatje?”

Liefs Ymke.

Ymke Hoekstra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge