Kids, Personal

Een beetje bang in het donker…

 

Als je een baby hebt ken je het wel, al die verschillende fases waar ze steeds even last van blijken te hebben. Of eigenlijk beter gezegd; de wel bekende sprongetjes. Maar dat kinderen van rond de 7 á 8 jaar hier ook nog wel eens last van kunnen hebben, was ik even vergeten…

Bij Jay hebben we hier namelijk geen “last” van gehad, maar nu is Jackie ineens bang in het donker en durft niet te gaan slapen. Voorheen liep ze in het donker naar boven om wat van haar kamer te pakken of ging ze in het donker naar de wc. Nu moeten overal alle lichten aan en de deur open blijven.

Op deze leeftijd is het ook logisch dat ze beter beseffen wat bang zijn is of dat ze gewoon wat sneller angstig zijn. Ze begrijpen meer. Gelukkig kan je hierdoor ook alles beter uitleggen en vertellen dat er niks aan de hand is.

Nu was het bijna zo’n twee maanden dat ze elke nacht wakker werd en ik moest komen. Pfff, was even vergeten hoe ’t ook alweer voelt, die gebroken nachten. Dan moest er een lichtje aan en moest ik even een knuffel komen geven. Of ze kwam naar onze kamer en wilde bij ons liggen. Ook was het niet duidelijk waar ze bang voor was, maar eigenlijk wilde ze niet alleen zijn. Ook bij een vriendinnetje spelen, werd ineens wat moeilijker, en ook als ik of papa weg moest werden er wel 1000 (oke, ik overdrijf maar wel veel) kusjes gegeven en dubbel gezwaaid vanuit het voor en achterraam. Het is dus echt het niet alleen willen blijven, een soort verlatingsangst.

Nu ben ik niet echt van de kinderen in bed nemen s’nachts, maar aangezien het al twee maanden duurde en papa naar het buitenland was, ben ik toch even overstag gegaan. Ook omdat je er dan alleen voorstaat en ook echt dood moe bent! Als je zelf maar kan slapen denk je dan!

Nu zijn we gelukkig weer een paar dagen verder en na meerdere gesprekjes in bed, dat ze niet bang hoeft te zijn, dat haar broer in de andere kamer ligt, dat ze veilig in haar boomhut bed met dakje boven haar hoofd met ál haar knuffels ligt , en een lichtje aan en dat we elkaar in dromenland tegen komen, het nu gelukkig een stuk beter gaat.

Ook hebben we een afspraakje gemaakt; dat als ze 7 nachten zonder uit bed te komen en echt doorslaapt er iets leuks tegen over staat, wat dat weet ze nog niet, maar het heeft wel geholpen!

Maar conclusie, soms is het best wel zwaar, als jezelf moe bent wil je graag toegeven maar toch is consequent zijn het beste. Kinderen hebben nou eenmaal fases en proberen dingen uit, maar uiteindelijk hebben ze toch grenzen nodig.

Ik ben heel benieuwd of we weer het oude (lees: heerlijke zonder problemen) ritme terug hebben en dat het vooral rond de Sint periode zo blijft! Het is namelijk het laatste jaar dat ze erin gelooft…

Wie kent deze bange ontwikkeling rond het 7e jaar? En hoe hebben jullie het opgelost? Ik ben heel benieuwd naar andere tips of oplossingen!

 

Liefs Kelly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge